Armsoul.com
Բարի գալուստ, Հյուր. Խնդրում ենք համենալ կամ գրանցվել.
Հուլիսի 25, 2014, 10:15:37 pm

Մուտք
Որոնում:     Ընդլայնված որոնում
Կայքի նյութերը ամբողջական կամ մասնակի օգտագործելիս հղումը պարտադիր է:
Սա վերաբերվում է հատկապես Գրականություն բաժնին:
Շնորհակալություն։
7232 Գրառում բաժին՝ 889 Թեմա 614 Մասնակիցներ
Վերջին գրանցված մասնակիցը: Earnest75
* Սկիզբ Օգնություն Որոնում Մուտք Գրանցում
+  Armsoul.com
|-+  Հոգեբանություն և Փիլիսոփայություն
| |-+  Հոգեբանություն
| | |-+  Հոգի , անմահություն ,հավերժություն
« նախորդ թեման հաջորդ թեման »
Էջ: [1] Վար Տպել
Հեղինակ Թեմա: Հոգի , անմահություն ,հավերժություն  (Կարդացվել է 9786 անգամ)
Հեղինէ
Administrator
Արմսոուլցի
*****

Վարկանիշ: +98/-12
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 5798



WWW
« : Հունիսի 07, 2007, 11:51:12 am »

ՀՈԳԻՆ. ՀԻՆ ՈԻ ՆՈՐ  ՏԵՍՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ
Ս. Ա. Սեդրակյան
Գործնական հոգեբանության և սոցիոլոգիայի «Ռւրարտու» համալսարանի ռեկտոր

Ի±նչ է հոգին, ինչպե՞ս Է այն կապված մարմնի հետ, ի՞նչ ճակատագիր Է ունենում մարդու մահից հետո։ Հազարամյակներ շարունակ այս հարցերը հուզել են մարդկանց, ստեղծվել են հարյուրավոր տեսություններ, սակայն մինչև օրս հիմնավոր, ապացուցելի տանք այս հոդվածում, սակայն առանց մեկնաբանելու, առանց գնահատելու դրանց ուժեղ կամ թույլ կողմերը: Կարծում եմ, վերոհիշյալ հարցերի կապակցությամբ նման մոտեցումն ավելի ճիշտ Է, քանզի այն, ինչ այսօր անհիմն է թվում, նույնիսկ ծիծաղելի, վաղը կարող Է միանգամայն այլ տեսանկյունից գնահատվել։
Մեր ակնարկը փորձենք սկսել «հոգի» (ոգի, հոգեկան) բառի ստուգաբանությունից։ Ըստ Հր. Աճառյանի, «հոգին» բնիկ հայկական բառ է և նշանակում է շունչ: «Նախնական մարդու համար» հոգի, քամի, շունչ, օդ, փչիւն, միևնույն գաղափարներն էին. համեմատիր Աստվածաշունչ, ծն.բ.7.«Եվ ստեղծ Տեր Աստուած զմարդն հոգյերկրէ և  փչեաց   յերեսս նորա շունչ կենդանի ևեղև մարդն հոգի կենդանի»։ «Հոգին» շունչ է նշանակում նաև բազմաթիվ այլ լեզուներում՝ եբրայերենում, ասորերենում, հունարենում, լատիներենում, սանսկրիտում, մոնղոլերենում, ճապոներենում և այլն։ Որոշ լեզուներում, հատկապես կիսավայրենի ցեղերի մեջ, «հոգին» նշանակում է «ստվեր»։
Հայերենում, նաև բազմաթիվ այլ լեզուներում, տարբերակվում են «հոգի», «ոգի», «հոգեկան» հասկացությունները։ Այսօր «հոգեկան» հասկացությունը հիմնականում օգտագործվում է գիտության մեջ, իսկ մյուս երկու հասկացությունները դիտվում են որպես ոչ գիտական։ Կրոնում, միստիկայում, իդեալիստական փիլիսոփայության մեջ սովորաբար «հոգի» հասկացությունը օգտագործվում է նույն իմաստով ինչ «հոգեկան» հասկացությունը գիտության մեջ և դիտվում է որպես հոգեկան ակտիվության ստորակարգ մակարդակ, այն դեպքում, երբ ոգին համարվում է հոգեկան ակտիվության բարձրագույն ձևը։ Հաճախ այն դիտվում է որպես գերբնական նախասկիզբ, երբեմն նույնացվում է «հոգևոր» հասկացության հետ։ Ընդհանուր առմամբ, այս հասկացությունները միմյանցից հստակորեն տարբերակված չեն և հաճախ օգտագործվում են որպես հոմանիշներ։
Ինչպես նշեցինք, «հոգի» հասկացությունը նախապես շունչ իմաստն է ունեցել,   իսկ  դա  նշանակում  է,   որ  որպես  երևույթ  այն  ավելի  ուշ  է    գիտակցվել։ Այդ է վկայում նաև այն փաստը, որ զարգացման  խիստ ցածր մակարդակի վրա գտնվող որոշ ցեղերի լեզուներում (այդպիսի ցեղեր են հայտնաբերվել Մադագասկարում, Սումատրայում) «հոգի», «ոգի» հասկացություններն ընդհանրապես բացակայում են։
Ռուս գիտնական Յու. Վյազեմսկին փորձել է ներկայացնել հոգու մասին պատկերացումների ձևավորման փուլերը. «Սկզբում, գրում է նա, ոչ մի հոգի չկար...հետո պատկերացում է ձևավորվել նմանակի մասին (քնի, հիվանդությունների, մահվանդիտումներից նախնադարյան մարդու մեջ ծնվել է մարմնի մեջ նստած նմանակի գաղափարը, այդ նմանակը կարող է ժամանակավորապես կամ վերջնականորեն լքել մարմինը) ...Չնայած ներքին և արտաքին աշխարհներն արդեն հակադրվել էին միմյանց, բայց դեռ հոգին ու մարմինը նախնադարյան մարդը չէր առանձնացնում։ Հոգևորը ընկալվում էր ոչ թե որպես ոգի, այլ որպես նյութականորեն գործող և առարկայական գոյություն ունեցող իրողություն։ ...Նախնադարում «հոգին» ընկալվում էր որպես ինչ-որ «ոչ ես», որից մարդը կախման մեջ է և վախենում է այնպես, ինչպես անկառավարելի բնության տարերքներից»։
Հիմնվելով նախնադարյան մակարդակի վրա գտնվող ցեղերի բազմամյա հետազոտությունների վրա անգլիացի հանրահայտ ազգագրագետ է. Թայլորը փորձել է ուրվագծել հոգու նախնադարյան տեսությունը։ Ըստ այդ տեսության «հոգին նուրբ, ոչ նյութական մարդկային կերպար է՝ գոլորշու, օդի կամ ստվերի ձևով։ Այն իր շնչավորած մարդու կյանքի ու մտքերի պատճառն է։ Անկախ է և անբաժանելիորեն իշխում է իր մարմնական կրողի վրա։ Այն կարող է լքել մարմինը և արագորեն տեղից տեղ տեղափոխվել։ Հոգին անտեսանելի և անշոշափելի է, բայց օժտված է ֆիզիկական ուժով և կարող է քնած կամ արթուն մարդկանց ներկայանալ պատկերի կամ ուրվականի ձևով։ Այն կարող է մտնել այլ մարդկանց, կենդանիների կամ առարկաների մեջ, տիրել նրանց, ազդել նրանց վրա»։
Ահա և Նիկարագուայի կիսավայրենի ցեղերից մեկի ներկայացուցչի՝ հոգու վերաբերյալ բացատրությունները, որոնք գրի են առնվել 1528 թվականին։ «Երբ մարդիկ մեռնում են, նրանց բերանից դուրս է գալիս ինչ-որ բան, որը մարդու է նման։ Այդ էակը գնում է այնտեղ, որտեղ գտնվում են տղամարդիկ և կանայք։ Նա նման է մարդու, բայց չի մահանում, իսկ մարմինը երկրի վրա է մնում»։
Կրոնական և միստիկական ուսմունքներում նույնպես հոգին դիտվում է որպես ոչ նյութական, եթերային մի էություն կամ շունչ, օրինակ, ըստ տիբեթյան բուդդիստների, այն քամուց ավելի նուրբ է, ձևով նման է փոքր մարդուկի, մոտավորապես մեծ մատի չափ։ Ի տարբերություն մեծ մարմնի, այն երբեք չի քայքայվում։ Որոշ կրոնական համակարգերում առանձնացվում Են հոգու տարբեր որակներ կամ տիպեր, տեսակներ։ Օրինակ հին եգիպտական կրոնում հոգու հինգ էություն էր առանձնացվում.Կա, Բա, Ախ,Շուիտ, Ռեն։ Ռենը մարդու անունն Է,Շուիտը ստվերը, Ախը՝ բոցկլտացող ոգին, որն ի հայտ է գալիս մահվանից հետո, Բան՝ սրտի հոգևոր նմանակն է (եգիպտացիները հոգին սրտի մեջ էին տեղակայում), Կան մարդու նմանակն է և պաշտպանում է նրան ու դրդում ակտիվության։
Հնդկական սուրբ գրքերից մեկում Բհագհավատ Գիտայում, հոգու այսպիսի բաժանում է տրվում. «Գործող զգայությունները գերադաս են բութ նյութից֊ միտքը ավելի բարձր է, քան զգայությունները, բանականությունը դեռ ավելի բարձր է քան միտքը, և նա (հոգին) շատ ավելի բարձր է քան բանականությունը /ԲԳ3.42/։ Մեկ այլ տեղում նշվում է, որ մահվան ժամանակ «նուրբ տարրերը միտքը, բանականությունը և «եսը», որոնք միաձուլվելով կազմում են գիտակցությունը, փոխադրում են շունչ-հոգու փոքր մասնիկը մի ուրիշ մարմնի մեջ՝ տառապելու կամ վայելելու համար, յուրաքանչյուրի կատարած գործին համապատասխան»։
Ինչ վերաբերում է հոգու տեղակայման հարցին, ապա պետք է ասել, որ որոշ կրոններում այսօր Էլ այն տեղադրվում է սրտում. «Անկասկած հոգին ներկա Է ապրող Էության սրտում և մարմինը պահպանող բոլոր ուժերի աղբյուրն Է»,-գրում Է Կրիշնա գիտակցության միջազգային ընկերության հիմնադիր Բհակտիվեդանտա Սվւսմի Պրաբհուպաւոան։
Ինչպես հայտնի Է, բոլոր կրոններում ընդունվում է հոգու անմահության գաղափարը, տարբերությունը միայն հանդերձյալ կամ հաջորդ կյանքի և այդ կյանքին անցնելու բնութագրերի մեջ Է։ Այսպես, հին բաբելացիները, հույները, հրեաները, հռոմեացիները ստեղծել Էին մեռյալների հատուկ աշխարՒլներ (Արալուս, Հւսդես, (Օեոլ, Օրքուս), որը մութ Էր, մռայլ և հրապույրներ չէր պարունակում։ Քրիստոնեության մեջ հանդերձյալ կյանքը դժոխքի և դրախտի ձևով է ներկայացված, ըստ հնդկական կրոնի, մահանալիս հոգին այլ մարմնի մեջ է տեղափոխվում։
Միստիկական ուսմունքներում հոգու մասին պատկերացումները շատ մոտ են կրոնականին։ «Թեոսոֆները պնդում են, ֊գրում է Ք.Լւսմոնթը, որ գոյություն ունի ոչ թե հանդերձյալ մարմին, այլ առնվազն չորս այդպիսի մարմին՝ եթերային, աստեղային, մտավոր և.հոգևոր։ Նրանք ասես մեկը մյուսի մեջ հագցված լինեն, երբ ոչնչանում է մի մարմինը, տեղը մյուսն է գրավում։ Երբ անդրշիրիմյան կենսավիճակում ֆիզիկական մարմինը լքում է մարդուն, գիտակցության մեջ ոչ մի խզում տեղի չի ունենում, մարդը պարզապես թոթափում է առավել ծանր անոթը պատյանը, ու նրան այլևս չի ճնշում այդ ծանրությունը։ Այս նույն ձևով էլ Սվեդեսբորգի հետևորդները կանխադրում են հավերժական և անանց ներքին մարմնի ինչ որ եթերային օրգանիզմի առկայությունը, որը ոգու գործիքն է այս աշխարհում։ Երբ մարդն արթնանում է անդրշիրիմյան թագավորությունում, նա ունի մարմին և հայտնվում է մի աշխարհում, որը նույնքան լիարժեք է բոլոր առումներով, ինչ որ մարմինն ու աշխարհը այստեղ։ Ամեն ինչ այնտեղ նյութական է և իրական, այդ ամենը այնքան բնական է, որ մարդը չի էլ պատկերացնում, թե տեղափոխվել է այլ աշխարհ, քանի դեռ նրան այդ չեն ասել»։
Թերևս նույն գաղափարական ակունքներն ունի նաև իդեալիստական փիլիսոփայությունը։ Այսպես, ըստ Պլատոնի «Հոգին կյանք է մտցնում այսւոեղ, որտեղ մտնում է, քանի որ կյանքը նրա բնական հատկությունն է. այն, ինչ կյանք է տալիս ուրիշին, չի կարող մահ ունենալ... Եթե հոգին անմահ է, ուրեմն նա նաև անոչնչանալի է։ Այն անմարմին էություն է, իր գոյության մեջ անփոփոխ, ըմբռնելի, անտեսանելի և մի տեսքով, դրանով իսկ առանձին տարրերից բաղկացած չէ, անբաժանելի և անոչնչանալի է։ ...Հոգին, մարմնի միջոցով շփվելով զգայական աշխարհի հետ, կորցնում է իրեն, տագնապում, կարծես թե հարբում»։ Հոգին, ըստ Պլատոնի, ստեղծել են աստվածները, ընդ որում, նրանք «...ստացել են առաջին Աստծուց անմահ մարդկային հոգին և դրան ավելացրել երկու մահկանացու բաժիններ։ Որպեսզի վերջիններիս կողմից հոգու աստվածային և անմահ բաժինը չճնշվի, տեղադրել են այն... մարդկային մարմնի ամրոցում՝ գլխում՝ կառավարելու  և իշխելու համար»։
Անմահ հոգիները մահվանից հետո տեղափոխվում են այլ մարմիններ (ինչպես մարդկային, այնպես էլ ոչ մարդկային), «թափանցում են սաղմի մեջ և նպաստում նրա հասունացմանը»;
Իդեալիզմի մեկ այլ խոշոր ներկայացուցիչ Հեգելը որպես «Աստված» հասկացության հոմանիշ օգտագործում է «բացարձակ ոգի» հասկացությունը, որը հավերժական գաղափարի զարգացման որոշակի աստիճանն է և իր մեջ իդեալական ձևով պարունակում Է կենդանի ամեն ինչ։ Այն իր զարգացման ընթացքում ստեղծում Է բնությունը և «վերջավոր ոգին»։ Բացարձակ ոգին, ըստ Հեգելի, աննյութական Է, շարժուն, անկայուն, այն հավերժական շարժում Է և իր զարգացման մեջ ի հայտ է գալիս երեք ձևով, ա/ որպես սուբյեկտիվ ոգի, որը բնության ծնունդն Է և դրսևորվում Է հոգու, գիտակցության և ոգու ձևով, բ/ որպես օբյեկտիվ ոգի՝ «իրականության ձևով » որպես իր կողմից ստեղծված աշխարհ, գ/որպես ինքն իրեն վերադարձող, իրեն ճանաչել սկսող բացարձակ ոգի, բացարձակ իդեայի գիտելիք։ Այդ ճանաչումը տեղի Է ունենում արվեստի, կրոնի և փիլիսոփայության մեջ։
Սուբյեկտիվ ոգին, ինչպես նշեցինք, երեք ձևով է ի հայտ գալիս, որպես բնական ոգի կամ հոգի, այն, ըստ Հեգելի, քնած, ինքն իրեն չգիտակցող, աննյութական ոգին է, որը «նույնն Է ինչ որ իր մարմինը, որին ինքը կերպարանք Է տվել»։ Հոգուց է, ըստ Հեգելի, ծնվում գիտակցոէթյունը, որը սուբյեկտիվ ոգու զարգացման երկրորդ մակարդակն Է և իրենից ներկայացնում Է ռեֆլեքսիայի աստիճան։ «Եսը ոգու անվերջանալի   վերաբերմունքն է իր նկատմամբ... լույս է, որը բացահայտում Է թե՛ իրեն, թե՛ ուրիշին»։ Զարգացման երրորդ աստիճանում ի հայտ Է գալիս ինքը ոգին. «Այնպես ինչպես գիտակցությունն իր առարկան Է դարձնում իր նախորդ աստիճանը՝ բնական հոգին, այնպես Էլ ոգին... գիտակցությունն Է դարձնում իր առարկան»։ Այսինքն ոգին ինքն իրեն սկսում Է հետազոտել հոգեբանական գիտության մեջ։
Անդրադառնալով հոգու և մարմնի հարաբերությանը՝ Հեգելը հետևյալ կարծիքն Է արտահայտում. «Մատերիան ինքն իր  մեջ հոգու համար ոչ մի ճշմարտություն չունի, որպես ինքն  իր  համար Էություն, հոգին անջատվում Է իր անմիջական կեցությունից և հակադրում Է այն իրեն որպես մարմին». Միևնույն ժամանակ հոգին և մարմինը սերտորեն կապված են «Մարմինն այն միջավայրն է, որի միջոցով «եսը» ընդհանրապես շփման մեջ Է մտնում արտաքին աշխարհի հետ»։
Ոգին, ըստ Հեգելի, որպես իդեալականություն հավերժ Է, անսահման և անվերջ, սակայն իր սուբյեկտիվ և օբյեկտիվ դրսևորումների մեջ վերջավոր Է։ Այդ վեջավորությունը հարաբերական Է. այսպես, մարդը, ըստ Հեգելի, որպես մարմնավոր Էակ մահկանացու Է, սակայն նրա մեջ առկա Է տեսակային սկիզբը, որն անմահ Է, քանի որ այն ընդհանուրն Է, իսկ ընդհանուրը «միտքն Է, ոգին, մարդու մեջ անմահ նախասկիզբը»։
Ժամանակակից իդեալիստական փիլիսոփայության և հոգեբանության  լայն տարածում ունի դեռևս ՈՒ. Ջեյմսից եկող այն տեսակետը, թե անհատից անկախ գոյություն ունի մի ինչ-որ հոգևոր կամ ինֆորմացիոն, կամ մենտալ դաշտ (Ս. Բերտ), որից սնվում, ձևավորվում Է անհատական հոգին (ըստ որոշ տեսությունների, մարմնի մահից հետո անհատական հոգին վերադառնում Է այդ մենտալ դաշտը), իսկ ուղեղն ընդամենը այդ դաշտն ընկալելու միջոց Է։ ճանաչված ֆիզիոլոգ Ջ. Էքլզը նշում Է նույնիսկ այն տեղը, որտեղ հոգին միանում Է ուղեղային կառույցներին։ Դա սինապսն Է՝ նյարդային բջիջների միացման տեղը։
Մատերիալիստական ուղղության ներկայացուցիչները հոգին կամ նյութական են համարում կամ մատերիայից ածանցյալ, երկրորդային, իդեալական իրողություն, նույնացնում են նյարդային և հոգեկան գործընթացները կամ հոգին համարում Են ուղեղի ֆունկցիա, հատկություն և, բնականաբար, գտնում են, որ մարմնի մահանալուց հետո հոգին նույնպես մահանում Է։ Այսպես, հին աշխարհի մատերիալիստները հոգին համարում Էին չորս նախատարրերի (կրակ, ջուր, օդ, հող) միագումարից կամ դրանցից որևէ մեկից կազմված իրողություն։ Օրինակ, ըստ Դեմոկրիւոի, հոգին կրակի ատոմներից է կազմված, ըստ Դիոգենեսի օդ է, ըստ Գիպոնի շուր և այլն։ Արիստոտելը գտնում էր , որ հոգին էնտելեխիա է, էներգիա գիտելիքի և գործունեության ձևով. «Եթե աչքը կենդանի էակ լիներ, - գրում է նա, - ապա նրա հոգին տեսողությունը կլիներ»։ Մեկ այլ տեղում նա գրամ է. «Հոգին չի կարող գոյություն ունենալ առանց մարմնի»։
Մ. թ. 5-րդ դարի չինացի փիլիսուիա Ֆան Չժենը հետևյալ կարծիքին է. «Մարմինը ոգու նյութն է, ոգին մարմնի ֆունկցիան է։ Անվանումները տարբեր են, բայց էությունը նույնն է։ Ոգին մատերիայի համար նույնն է, ինչ սրությունը դանակի համար... Բնականաբար առանց սրության դանակ չի լինում, իսկ առանց դանակի սրություն չկա։ Ոչ ոք չի լսել, որ դանակը վերանա, իսկ սրությունը գոյատևի։ Հնարավոր է արդյո՞ք կարծել, որ մարմինը մահանում է, իսկ ոգին շարունակում է ապրել»։
Ըստ 17-րդ դարի անգլիացի փիլիսոփա Թ. Հոբսի, հոգին նյութական մարմինների շարժումն է. այն ուղեղում տեղի ունեցող գործընթացների սուբյեկտիվ արտահայտությունն է և, բնականաբար, մարմնի մահանալուց հետո մահանում է։ 18-րդ դարի ֆրանսիացի փիլիսոփա Կաբանիսը հետևյալ կարծիքին է.«Որպեսզի ճիշտ պատկերացում կազմենք այն գործողությունների մասին, որոնց արդյունքն է միտքը, մենք ուղեղը պետք է դիտենք որպես յուրահատուկ օրգան, որը հատուկ նախատեսված է միտք արտադրելու համար, այնպես, ինչպես թքագեղձերը թուք արտադրելու։ Տպավորությունները, հասնելով ուղեղին, այն գործուն վիճակի են հասցնում, այնպես, ինչպես սննդանյութերը, հայտնվելով ստամոքսում, առաջ են բերում բավարար քանակությամբ ստամոքսահյութի արտադրություն և այնպիսի գործողություններ, որոնք նպաստում են դրանց քայքայմանը»։
Դեռևս Դեկարտից սկսած, մատերիալիստները հոգեկան երևույթները կապում են ռեֆլեքսների հետ։ Այսպես, ըստ Սեչենովի. «––.մարդու մեջ գիտակցական ակտի և ռեֆլեքսի գործընթացները նույնն են»։ Նրա կարծիքով հոգեկանը ոչ այլ ինչ է, քան իր վերջնական արդյունքին գործողությանը չհանգեցված ռեֆլեքս։ «Մարդը,- գրում է նա, –.հաճախակի կրկնվող, զուգորդված ռեֆլեքսների միջոցով սովորում է խմբավորել իր գործողությունները, ընդունակություն Է ձեռք բերում նաև (նույն ռեֆլեքսների միջոցով) կասեցնել դրանք։ Այստեղից Էլ ի հայտ է գալիս երևույթների այն ահռելի շարքը, երբ հոգեկան գործունեությունը մնում Է առանց արտաքին դրսևորման՝ մտքի, մտադրությունների, ցանկությունների և այլնի ձևով»։
Գրանցված է

...եթե հնարավոր է բանտարկության  մի տեսակը  հասկանալի  դարձնել  մեկ ուրիշի  նկարագրությունով, ուրեմն  հնարավոր է նաև իրապես  գոյություն  ունեցող  մի  վիճակ  հասկանալի դարձնել  գոյություն  չունեցողով...
Հեղինէ
Administrator
Արմսոուլցի
*****

Վարկանիշ: +98/-12
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 5798



WWW
« Պատասխան #1 : Հունիսի 07, 2007, 11:51:46 am »

Պավլովը, ինչպես հայտնի Է, հոգեկան երևույթները կապում Էր պայմանական ռեֆլեքսների հետ։ Ավելի ուշ խորհրդային գիտնականներից շատերը հոգեկանը նույնացնում Էին նյարդային համակարգի ռեֆլեքսների հետ.« Հոգեկան գործընթացը, - գրում Է ռուս հոգեբան Մ.Գ. Յարոշևսկին, - ինչ մակարդակի Էլ այն լինի... իր Էությամբ, կառուցվածքով, իրականացման ձևով... մնում Է (ծագումով) ռեֆլեկտորային»։
ժամանակակից մատերիալիստ ֆիզիոլոգներից և հոգեբաններից շատերն, իհարկե, չեն ընդունում այս   կարգի ենթադրությունը և փորձում են հոգեկան երևույթների ֆիզիոլոգիական բացատրության այլ ձևեր գտնել։ Այսպես, ըստ ռուս գիտնական Ղ. Դուբրովսկու, հոգեկանի և ուղեղի կապը ինֆորմացիայի և այն կրողի հարաբերություն է, իսկ դա նշանակում Է, որ «...սուբյեկտիվ իրականության (այն Է՝ հոգեկանի– Ա. Ա.) ոչ մի երևույթ գոյություն չունի որպես ինքնուրույն Էություն, այսինքն իր նյութական կրողից առանձին։ Այն անխախտելիորեն օբյեկտիվացած Է որոշակի ուղեղային գործընթացներում։ Իրական անձնավորության սուբյեկտիվ աշխարհի ցանկացած երևույթ տեղի Է ունենում ուղեղային կոդի միջոցով...  Եթե վերջինս դեզակտիվւսնում է, ապա դա հավասարազոր է համապատասխան սուբյեկտիվ ապրման կորստին, այլ բովանդակությամբ փոխարինվելուն կամ ընդհանրապես գիտակցական վիճակի դադարեցմանը»։
Արևմուտքում որոշակի հետաքրքրություն Է առաջացրել ամերիկացի գիտնական Վ. Մաունթքասլի՝ գիտակցության ֆիզիոլոգիական տեսությունը, որի Էությունը մոտավորապես այս Է. «Ուղեղի կեղևում ցանկացած պահի առկա է ինչպես ներքին ծագում ունեցող, այնպես Էլ արտաքին աշխարհից ստացած ընթացիկ ինֆորմացիա։ Ընկալված պատկերների այդ անընդհատ վերանայման, իրականության հետ համեմատման ու թեստավորսւսն ֆունկցիաները կեղևին հնարավորություն են տալիս միավորել ոչ վաղ անցյալում ձևավորված պատկերը արտաքին աշխարհի ընթացիկ պատկերի հետ։ Ներքին տվյալների և շրջապատող աշխարհի մասին ընթացիկ ինֆորմացիայի համեմատումն Էլ... գիտակցության հիմքն Է հանդիսանում»։
Պետք Է ասել, իհարկե, որ բազմաթիվ ֆիզիոլոգներ, այդ թվում նաև այնպիսի մեծություններ, ինչպիսիք են Չ.Շրինգտոնը, Ե. Էդրիանը, Ջ. էքլզը, Ֆ. Ուոլշը, ՈՒ. Փենֆիլդը և ուրիշներ բազմամյա հետազոտությունների արդյունքում հանգել են իդեալիստական եզրակացությունների։ «Ես համոզված եմ, - գրում Է Ու Փենֆիլդը, - որ երբեք հնարավոր չի լինի բանականությունը բացատրել ուղեղի նեյրոնային գործընթացներով։ Ինձ թվում Է, որ բանականությունը զարգանում և հասունանում Է առանձին մարդու ամբողջ կյանքի ընթացքում»։

Տարեգրքի հատորներում մենք որոշել ենք պարբերաբար տպագրել տարբեր մասնագետների պատկերացումները, անհատական տեսությունները հոգու մասին։ Այս հատորում ձեզ ենք ներկայացնում հոգեբույժի եւ. հոգեբանի տեսակետները։


Գրանցված է

...եթե հնարավոր է բանտարկության  մի տեսակը  հասկանալի  դարձնել  մեկ ուրիշի  նկարագրությունով, ուրեմն  հնարավոր է նաև իրապես  գոյություն  ունեցող  մի  վիճակ  հասկանալի դարձնել  գոյություն  չունեցողով...
Հեղինէ
Administrator
Արմսոուլցի
*****

Վարկանիշ: +98/-12
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 5798



WWW
« Պատասխան #2 : Հունիսի 07, 2007, 11:52:22 am »

Ի՞նչ Է հոգին, հոգեբույժի մտորումներ
1 .նախքան հոգեկանի մասին իմ պատկերացումները ներկայացնելը, փորձեմ վերլուծել այն սահմանումները, որոնք սովորաբար տրվում են հոգեբանության դասագրքերում և բառարաններում։ Գրանցում հոգեկանը բնութագրվում Է մոտավորապես հետևյալ կերպ. «Հոգեկանը բարձր կազմակերպվածություն ունեցող մատերիայի համակարգային հատկությունն Է, որով սուբյեկտը ակտիվորեն արտացոլում Է օբյեկտիվ աշխարհը, կառուցում այդ աշխարհի պատկերը և դուս հիման վրա կազմակերպում իր վարքն ու գործունեությունը»։ Մնալով գիտականության դիրքերում այնուամենայնիվ չեմ կարող համաձայնվել այս սահմանման առաջին մասի հետ։ Նախ այն մտքի հետ, որ հոգեկանը ինչ-որ բանի (տվյալ դեպքում մատերիայի) հատկություն Է։ Իմ կարծիքով, հոգեկանը մի իրողություն է, որն ինքն ունի հատկություններ։ Երկրորդ, որ հոգեկանը բարձր կազմակերպվածություն ունեցող մատերիայի հատկություն է։ Այսինքն, ենթադրվում Է, որ բարձր կազմակերպված մատերիայից անկախ հոգեկանը գոյություն չունի։ Այդ դեպքում ինչպես հասկանալ բնության հիմնական օրենքներից մեկը, ըստ որի «էներգիան ոչ մի տեղ չի կորչում և չի վերանում, այլ մի ձևից մյուսին Է փոխակերպվում»։ Այստեղ անհրաժեշտ Է նշել մի կարևոր հանգամանք։ Հայտնի Է, որ մատերիան գոյություն ունի երկու հիմնական ձևերով, սուբստանցիայի (այսինքն նյութի) և դաշտի։ Քվանտային ֆիզիկայի տեսանկյունից դրանց միջև տարբերությունն աննշան Է և պայմանավորված Է դրանց կազմում եղած տարրերի չափսերով։ Որքան փոքր են տարրերը, այսինքն, որքան ավելի մոտ են բացարձակ զրոյին, այնքան մատերիան ավելի մոտ Է դաշտային վիճակին; Վերջինս նույնպես ունի չափսեր, մասսա, տատանումների հաճախականություն, Էներգետիկ հզորություն և այլն։ Հոգեկանն իր առանձնահատկություններով մոտ Է դաշտին, այսինքն այն նույնքան նյութական Է, որքան մեզ շրջապատող աշխարհի այլ իրողություններ։
Իսկ այժմ փորձեմ սահմանել հոգեկանը։ Այն Էներգետիկ-ինֆորմացիոն դաշտ է, որը գոյության ունի օրգանիզմից դուրս, սակայն դրսևորվում է վերջինիս միջոցով (ավելի կոնկրետ ուղեղի միջոցով)։ Հոգեկանի էությունը նոոսֆերայի1 հոմեոստւսզիսի (հավասարակշռություն) և զարգացման ապահովումն է՝ ժամանակի և տարածության մեջ։ Այն մարդկանց կապում է միմյանց և տիեզերքի հետ, միացնում է անցյալը ներկային, ներկան՝ ապագային, «սնում» է տիեզերքը և միաժամանակ «սնվում» նրանից։ Հոգեկանի կարևորագույն առանձնահատկությունը շերտային կառուցվածքն է, որի յուրաքանչյուր հաջորդ, ավելի նոր շերտը, ձևավորվելով, արտամղում է նախորդը՝ որպես ինքն
1. Մոլորակի այն մասը, ոոն ընդգրկված է մարդկափն բանական գործունեության ոլորտում


իրեն սպառած գործառման մեխանիզմ; Հոգեկանի նոր շերտերի «խաթարման» դեպքում, սկսում են գործառել հնագույն շերտերը՝ փոխարինելով «վնասվածներին»; Հոգեկանի այս առանձնահատկությանն էլ հենց հնարավորություն Է տալիս գոյություն ունենալ ժամանակի և տարածության մեջ, բացահայտել խորհրդավորը, միստիկականը, գերբնականը։
Այս սահմանումն, անշուշտ, հագեցած Է միստիցիզմով, տեղ-տեղ Էզոտերիզմով, համենայն դեպս ակնհայտ Էկլեկտիզմով, սակայն այն ձևավորվել է ոչ թե նյութականի և իդեալականի հարաբերության շուրջ վերացական մտորումների, այլ հոգեախտաբանական երևույթների երկարատև դիտումների շնորհիվ։ Այդ երևույթները մտորումների համար նկատելիորեն ավելի շատ նյութ են տալիս, քան գիտափորձերն ու որևէ գաղափարախոսության ազդեցության տակ մշակված փիլիսոփայական կամ գիտական տեսությունները։ Ոչ մի գիտափորձ, նույնիսկ եթե այն անցկացվել Է ամենահանճարեղ փորձարարի կողմից, չի կարող վերհանել այն, ինչը ցուցադրում է ինքը՝ բնությունը։ Իսկ հիվանդությունը, կարծում եմ, բնության մեծագույն գիտափորձերից է, և մեզ մնամ Է միայն մանրամասն ուսումնասիրել այն։     
Չեմ կարծում, որ քիչ թե շատ լուրջ հոգեբույժը իրեն երբևէ հարց տված չլինի, թե «արդյո՞ք սա հիվանդություն է» կամ «որտեղ Է հիվանդության և առողջության սահմանը»։ Ես ինքս այն կարծիքին եմ հանգել, որ հոգեկան խանգարումների ժամանակ մենք բախվում ենք ոչ թե հիվանդության, այլ հոգեկան գործունեության այլ, հնարավոր է, հնագույն ձևերին։ Դրանք մի ժամանակ միանգամայն «նորմալ» երևույթ էին, սակայն այսօր հիվանդության նշաններ են։ Այստեղից կարելի Է ենթադրել, որ հոգեկանը չի մաշվում ինչպես մարմինը, չի ծերանում և չի քայքայվում։ Նա, ի տարբերություն մարմնի, չի մահանում, քանի որ գտնվում Է անընդհատ շարժման մեջ, անընդհատ հարստանում, սնում և սնվում է հավերժ զարգացող տիեզերական օրգանիզմի մասը հանդիսացող Էներգետիկ-ինֆորմացիոն դաշտից։
Ա Հ. Սուքիասյան Բժշկական գիտությունների դոկտոր
Գրանցված է

...եթե հնարավոր է բանտարկության  մի տեսակը  հասկանալի  դարձնել  մեկ ուրիշի  նկարագրությունով, ուրեմն  հնարավոր է նաև իրապես  գոյություն  ունեցող  մի  վիճակ  հասկանալի դարձնել  գոյություն  չունեցողով...
Հեղինէ
Administrator
Արմսոուլցի
*****

Վարկանիշ: +98/-12
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 5798



WWW
« Պատասխան #3 : Հունիսի 07, 2007, 11:52:48 am »


Հոգու  մասին
 հոգեբանական մոտեցում

Հոգեկանը, կարծում եմ, կարելի է բնութագրել որպես մի համակարգ, որը կառավարում է կենդանի էակի ամբողջական վարքը, գործունեությունը, այն դեպքում, երբ ուղեղը կազմակերպում է օրգանիզմի գործընթացները, շարժումները։ Հոգեկանն ինքնուրույն համակարգ Է, այսինքն այն ուղեղը չէ։ Նույնիսկ եթե ընդունենք, որ հոգեկանն ուղեղի «արտադրանքն» է, այնուամենայնիվ այդ «արտադրանքը» նոր համակարգ Է, այնպես ինչպես, ասենք, լեղին լյարդի արտադրանքն Է, բայց միանգամայն նոր էություն Է, կամ ծառը սերմից է «ծնվում», բայց այլևս սերմ չէ, նոր իրողություն է։
Հետևյալ մտորումները թերևս ավելի համոզիչ դարձնեն ասվածը։ Արտաքին աշխարհի պատկերը (ասենք, տեսողական, լսողական) իրական, անմիջական ձևով արտացոլում են զգայարանները, որոնք հարմարեցված են համապատասխան ֆիզիկական ներգործությունների համար, ստացված ինֆորմացիան կոդավորվում է, վերածվում նյարդային իմպուլսների։ Վերջիններս արդեն էլեկտրաքիմիական գործընթացներ են և ոչ պատկերներ, հետևաբար պետք է որ գոյություն ունենա մի համակարգ ևս, որը էլեկտրաքիմիական գործընթացները վերածի պատկերների։ Գիտական փաստերը վկայում են, որ դա չի կարող նորից զգայական համակարգը լինել, քանի որ այդ դեպքում զգայարաններում պետք Է որ պահպանվեր կյանքի ընթացքում ընկալված ամբողջ ինֆորմացիան (նման փաստ գիտությանը հայտնի չէ)։ Բացի այդ, հայտնի է, որ զգայարանի լիակատար ֆիզիկական ոչնչացումից հետո համապատասխան մտապատկերները պահպանվում են (երազներում, հալյուցինացիաներում), ավելին, ինչպես վկայում են հոգեբույժները (Վ.Գիլյարովսկի, 1949, Ք. Ալտշուլեր, 1969 և ուրիշներ) հանդիպել են դեպքեր, երբ ի ծնե կույր կամ խուլ հոգեկան հիվանդները տեսողական և լսողական հալյուցինացիաներ են ունեցել։
Հոգեկանի ինքնուրույն համակարգ լինելու մասին են վկայում նաև այլ փաստեր։ Այսպես, հայտնի է, որ ուղեղի էլեկտրախթանմամբ հնարավոր է հիշողություններ արթնացնել, սակայն, ինչպես նշում է Ոէ.Փենֆիլդը, մարդիկ «... երբեք առաջացող ապրումները հիշողություն չէին համարում։ Ավելի շուտ դա նրանց համար նշանակում էր նորից տեսնել և նորից լսել, այսինքն նորից ապրել անցյալի ակնթարթները»։ Իրականում մեր հիշողությունները այդպիսին չեն, սխեմատիկ են, ընդհանրացված, որտե՞ղ են գրանցված այդ հիշողությունները կամ այն գիտելիքները, որոնք մենք ձեռք ենք բերել կյանքի ընթացքում։ Ուղեղի էլեկտրախթանմամբ նման հիշողություններ հնարավոր չէ արթնացնել, հնարավոր չէ նաև մտածողության, որոշումների կայացման գործընթացներ, նպատակաուղղված վարք առաջ բերել։
Եթե իսկապես հոգեկանն ինքնուրույն համակարգ է, ապա հարց է ծագում ի՞նչ հատկություններ ունի այն, նյութական է, թե՞ ոչ նյութական։ Այսօր այս հարցերի շուրջ միայն Ենթադրություններ կարելի է անել։ Օրինակ, այսպես կոչված Կիրլիանր էֆեկտը որոշ գիտնականների ստիպեց ենթադրել, որ հոգեկանը լեպտոնային դաշտ է։ «...Օդեսացի գիտնականներ՝ ամուսիններ Կիրլիանները,-գրում է պրոֆեսոր ԲԻսկակովը, -նկարահանեցին մարդու ձեռքի դաստակը ճառագայթելով գերբարձր հաճախականության դաշտով; Առաջին անգամ հնարավոր դարձավ տեսնել մարդու լեպտոնային դաշտի, այսինքն հոգու մի մասը։ Այսօր արդեն կա մարդու հոլոգրամայի, այսինքն նրա աուրայի լուսանկարը...»։ Կարծում եմ ավելի իրատեսական է ամերիկացի նեյրոֆիզիոլոգ Ջ. Սոմյենի մոտեցումը։ Նա փորձում է պարզել, թե ինչ չէ հոգին. «Այն, անկասկած, ոչ էլեկտրական, ոչ մագնիսական և ոչ էլ էլեկտրամագնիսական դաշտ է։ Փաստերը քիչ են, որ հնարավոր լիներ ենթադրել, թե այն հոլոգրամա է։ Չեմ կարծում, որ պատասխանը պետք է փնտրել քիմիայում»։
Ինչ վերաբերում է ինձ, ապա կարծում եմ, որ հոգեկանը նյութական է, օբյեկտիվորեն գոյություն ունեցող։ Նման ենթադրության համար հիմք է տալիս այն փաստը, որ բնության մեջ չկա ոչ նյութական ինչ«որ բան (հոգեկանը բնության երևույթ է), և այն տրամաբանությունը, որ եթե ինչ-որ բան կա, ուրեմն այն հարաբերականորեն առանձնացված է այլ իրողություններից, ունի իր կառուցվածքը, ֆունկցիաները և հատկությունները, կազմված է ինչ-որ նյութից, գտնվում է շարժման և այլ համակարգերի հետ հարաբերությունների մեջ, հակառակ դեպքում այն չկա։ Այս տեսանկյունից, կարծում եմ, անտրամաբանակա է իդեալիստների այն պնդումը, թե հոգին ոչ նյութական է, անսկիզբ, անսահման և այլն։ Նրանք, փաստորեն, ամենաթունդ մատերիալիստներից էլ ավելի վատթար ձևով ժխտում են հոգու գոյությունը։
Ինչ  վերաբերում  է  հոգու  և ուղեղի  հարաբերության  հարցին,  ապա  և հետևյալ կարծիքին եմ։ Ուղեղը վերլուծում և համադրում է զգայարաններիդ ստացած ինֆորմացիան, իսկ հոգեկանն էլ իր հերթին վերլուծում և միավորում է ուղեղում առկա ինֆորմացիան՝ դեկոդավորելով, թարգմանելով էլեկտրաքիմիական գործընթացները հոգեկան պատկերների։ Ասվածն ավելի ակնառու պատկերացնելու համար կարելի է դիմել մի այսպիսի համեմատության, հեռուստախցիկը (զգայարանները) նկարահանում է արտաքին աշխարհը, ստացված ինֆորմացիան կոդավորվում Է և հաղորդվում ընդունիչ սարքերին, հեռուստացույցի (ուղեղի) մեջ այդ ինֆորմացիան դեկոդավորվում Է, իսկ Էկրանի վրա (հոգեկան) հայտնվում Է ճիշտ այն պատկերը, ինչ նկարահանում Էր հեռուստախցիկը։
Կարծում եմ, որ հոգեկանը ձևավորվում Է նյարդային համակարգից ստացած ինֆորմացիայի շնորհիվ, ըստ որում, ձևավորվում Է ոչ միայն արտաքին աշխարհից եկող, այլև ժառանգաբար փոխանցված, այսպես կոչված, արխետիպային ինֆորմացիայի հիման վրա։
Հոգեկանը նաև դրսևորվում է նյարդային համակարգի միջոցով։ Ըստ որում, ես այն կարծիքին եմ, որ հոգեկանի մեջ կարելի Է առանձնացնել ձևը, արտաքին դրսևորումները և բովանդակությունը, այդ դրսևորումների ներքին իմաստը, Էությունը։ Այն, ինչ դրսևորվում է ուղեղի միջոցով, հոգեկանի արտաքին կողմն Է, իսկ բովանդակության մասին գիտությանը, թերևս, շատ քիչ ինֆորմացիա ունի։ Հետևյալ օրինակները ավելի հստակ կդարձնեն ասվածը։ Կաթված տարած մարդկանց մեջ երբեմն հանդիպում Է այսպիսի մի երևույթ. հիվանդը ցանկանում է մի բան ասել, բայց փոխարենը լրիվ այլ բան Է ասում, հաճախ ինքը գլխի չի ընկնում, որ այլ բան Է ասել և խիստ վրդովվում Է, որ իրեն չեն հասկանում։ Մեկ այլ օրինակ. Էլեկտրական հոսանքով գրգռելով, արգելակում են ուղեղի խոսքի կենտրոնները և հիվանդին ցույց տալիս նկար՝ խնդրելով ասել, թե ինչ է պատկերված նկարում։ Հիվանդը գիտի, թե ինչ է պատկերված, բայց խոսքով չի կարողանում արտահայտել իմաստը։ Ներկայացված դեպքերում, ուղեղի աշխատանքի խաթարմւսն հետևանքով, «տեսանելի են» դառնամ հոգեկանի ձևային և բովանդակային կողմերը։
Վերջում փորձենք քննել նաև հոգու անմահության հարցը։ Կարծում եմ, կարելի Է համաձայնել այն մտքին, որ «այն ինչ ունի սկիզբ, ունի նաև վերջ»։ Միևնույն ժամանակ, չի կարելի ժխտել նաև այն, որ «սկիզբն ու վերջը հարաբերական են», այսինքն հոգեկանը «դատարկ տեղից» չի ձևավորվում և մարմնի մահից հետո չի վերածվում ոչնչի։ Այնպես, ինչպես ամեն ինչ, հոգեկանն Էլ իր «հետքը» թողնում է այս աշխարհում (միգուցե նույնիսկ տիեզերքում), և քանի գոյություն անի աշխարհը, գոյություն ունի նաև այդ «հետքը», ասենք՝ գենետիկական կոդի, այլ մարդկանց հոգեկանում արտացոլվելու կամ բազմաթիվ այլ ձևերով։ Ես հնարավոր եմ համարում, որ գիտության զարգացումը կարոդ Է հանգեցնել անձի վերակենդանացմանը այդ «հետքի» ձևերից մեկի միջոցով։ Ինչ վերաբերում Է մահից հետո սեփական «ես»–ի գիտակցմամբ հոգու կեցության շարունակմանը, ապա կարծում եմ, որ դա քիչ հավանական Է։ Համենայն դեպս, այն դեպքերում, երբ մարդը, կարծես, ժամանակավոր մահ է ապրում (ուշագնացություններ, Էպիլեպտիկ նոպաներ), ինքնագիտակցումը լիովին բացակայում Է։ Իհարկե, այս կարծիքին կարելի Է հակադրել որոշ փաստարկներ։ Այսպես. «ես»–ի անմահության գաղափարը թերևս նույնքան հին է, որքան՝ ինքը մարդը։ Հնարավո՞ր Է արդյոք, որ միանգամայն անհիմն էր նման միտք և գոյատևեր հազարամյակներ։ Բացի այդ, կլինիկական  մահ տարած մարդիկ, ինչպես հայտնի Է, հաճախ գրեթե նույն ձևով են ներկայացնում մահվան և հոգեկան հարության գործընթացը։ Հնարավոր Է արդյո՞ք, ,որ տարբեր ժամանակների, ազգերի, հավատի մարդիկ նույն ապրումներն ունենան, և դրանք կեղծ լինեն։ Մյուս փաստարկը հետևյալն Է. հոգեկան համակարգը ձևավորվում Է կյանքի ընթացքում,նրա զարգացումը շարունակվում Է նաև այն ժամանակ, երբ մարմինն ինվոլյուցիա Է ապրում։ Ըստ Էության, կյանքի վերջին տասնամյակներին Է հոգեկանը հանդես գալիս որպես ձևավորված,
ամբողջական համակարգ (այն Էլ ոչ միշտ)։ Հնարավոր Է արդյո՞ք, որ մի համակարգ ձևավորվի մահանալու համար։
Ա. Ա. Խուդոյան Հոգեբանական գիտությունների թեկնածու

Գրանցված է

...եթե հնարավոր է բանտարկության  մի տեսակը  հասկանալի  դարձնել  մեկ ուրիշի  նկարագրությունով, ուրեմն  հնարավոր է նաև իրապես  գոյություն  ունեցող  մի  վիճակ  հասկանալի դարձնել  գոյություն  չունեցողով...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #4 : Հունիսի 10, 2007, 12:29:00 pm »

                                                                                                                                                                                                                                                                               
                         Բհագավադ Գիտա 2:20 Սանսկրիտէերեն
   նա ջայատե մրիյատե վա կադաչին
   նա՛յամ բհու՛տվա բհավիտա վա նա բհու՛յահ
   աջո նիտյահ շա՛շվատո յամ պուրանո
   նա հանյատե հանյամանե շարիրե
         
թարգմանություն.

Հոգոու համար չկա ոչ ծնունդ ոչ էլ մահ, ոչ էլ մեկ անգամ գոյություն ունենալով նա դադարում է գոյությն ունենալուց: Նա անեղ է, հավերժական, անսկիզբ և անմահ:
Նա չի մեռնում երբ մարմինը մեռնըմ է: Բհագավադ Գիտա 2:20

կարդացեք Բհագավադ Գիտան ...
Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #5 : Հունիսի 10, 2007, 12:37:04 pm »


Aham Brahmasmi, Սանսկրիտ, նշանակոմե Ես Հավեժ Հոգի եմ
Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #6 : Հունիսի 14, 2007, 10:45:32 pm »


Վահրամ Փափազյանը մեծ անձնավորություն է և ճշմարիտ է ասում միամտության վերաբերյալ... այո ժամանակը երբրք չի անցնում այլ մենք ենք անցնում ժամանակի միջով:
Իրականում ոչ մի բան ազատ չե ժամանակի ազդեցությունից, ժամանակը դա սկիզբն է ներկան և ապագան, ժամանակը ամենադաժան Մահն է, վիշապի պես հանգիստ կուլ է
տալիս է ամեն ինչ:
Հին Արիյական կամ Վեդայական գրվածքներում ժամանակը կոչվում է (սանսկրիտերենով) ԿԱԼԱ...
Ժամանակը ոչ մի բանի ոչ դեմա ոչ ել կողմ, ժամանակի դերը դա է որ մի բան սկիզբ է առնում և անցնում է ժամանակի միջով, օրինակ մարդ արարածը՛ ծնվում է մեծանում է դառնում է երիտասարդ հետո ծերանում և մեռնում, սա ժամանակի դերն է, սկիզբ և վերջ, բայց ինքը ժամանակը հավերժ է չունի ոչ սկիզբ ոչ ել վերջ...
իրականում էս հարցի շուրջ կարելի է անվերջ խոսել, շատ խելացի հարց էր քո հարցը...
Իսկ ինչ վերաբերվում է, որ ժամանակը կանցնի ՛՛կհասկանաս, կիմանաս կամ կզգաս և այլն՛՛ դա ճիշտ է, ամեն ինչ իր ժամանակը ունի, իսկ ինչու ժամանակից շուտ չ՞է,
որովհետև գոյություն ունի Ճակատագիր (մեր լեզվով) որը սանսկրիտերենով կոչվում է ԿԱՐՄԱ, որը իրականում նշանակում է գործողություն, հիմա փորձենք հասկանալ թե ինչ կապ ունի ժամանակը ճակատագրի կամ գործնեության հետ...
Ամեն գործողություն որ մեք կատարում ենք հետևանք է թողում լավ կամ վատ և դա ել հենց Կարման է, այսինքը մենք ենք ստեղծում մեր ճակատագիրը, ինչ որ անում ենք կամ գործում ենք լավ կամ վատ, դրա հետևանքը մենք ստանալու ենք հետ, բայց ոչ ոք չի զգում թե ինչպեսա ստանում իրա արածների պտուղները...
Ամեն ինչ որ մեր կյանքում տեղի է ունենում դա մր իսկ կատարած գործողությունների արդյունքն է և ժամանակը ինքը գիտի թե երբ և ինչ պետքե տվյալ անձը ստանա:
Այպիսով ժամանակը և ճակատագիրը իրար հետ են գործում տալով և վերցնելով մարմնավորված Էակին (հոգուն) այն ինչի նա արժանացելա:
Վեդյան գրվածքներից մեկում Բհագավատ Գիտայում (Բհագավատ նշանակում է Գերագույն տեր , Գիտա՛ խոսք) Աստծո Գերագույն Անձնավորությունը այսպես է ասում. (Կալաո՛ա՛սմին, Ես եմ ժամանակը)

    ԲԳ.10:8                                      ԱՀԱՄ ՍԱՐՎԱՍՅԱ ՊՐԱԲՀԱՎՈ
                                                     ՄԱՏԱՀ ՍԱՐՎԱՄ ՊՐԱՎԱՐՏԱՏԵ
                                                     ԻՏԻ ՄԱՏՎԱ ԲՀԱՋԱՆՏԵ՛ՄԱՄ
                                                     ԲՈՒԴՀԱ ԲՀԱ՛ՎԱ՛ՍԱՄԱՆ՛ՎԻՏԱՀ
Ես եմ բոլոր նյութական և հոգևոր տիեզերքների աղբյուրը:
Ամեն ինչ ինձնից է բխում: Իմաստունները, որոնք կատարելապես գիտեն այս ճշմարտությունը,
նվիրվում են ինձ և ամբողջ սրտով Ինձ են պաշտում:

ԲԳ10:20     Ահամ ատմա գուդա՛կեշա
                 սարվա՛բհուտա չա՛յա-ստիտհահ
                 ահամ՛ադիհ չա մադհիյամ չա
                 բհիւ՛տա՛նամ անտա էվա չա
Ես Գերհոգին եմ բոլոր ապրող էակների սրտերում նստած:
Ես բոլոր ապրող էակների սկիզբն եմ, միջանկյալը և վախճանն եմ

ԲԳ10:29                                                             
Անանտաշ չա՛ասմի նա՛գանամ                                   
վարունո յա՛դասամ ահամ
պիտրինա՛մ արյամա չա՛սմի
յամահ սամյամյատա՛մ ահամ

Բոժոժախոր Նագա օձերի մեջ Ես Անանտան եմ
ջրային էակներից, կիսաաստված Վարունան
նախահայրերի մեջ Արյաման եմ և օրենքը
գործադրողների մեջ Յաման եմ, Մահվան Աստվածը:

ԲԳ10:34
Ես ամենակուլ մահն եմ և ապագա արտահայտությունների աղբյուրը:
Կանանց մոտ Ես համբավն եմ, բախտը, անուշ լեզուն, հիշողությունը
ուշիմությունը, հավատարմությունը և համբերությունը:

ԲԳ10:38
Անօրեններին զսպելու գործում Ես պատիժն եմ...
10:39
Ես բոլոր կյանքերի սերմնացանն եմ:
Առանց ինձ շարջուն թե անշարջ ոչ մի բան գոյություն չունի:

Անխելք մարդիկ չեն մտածում, որ մարդկային մարմին են ստացել և միյայն մարդկային մարմնում կարող են հոգևոր գիտելիք ձերք բերել և հասկանալ որ իրենք այս ԺԱՄԱՆԱԿԱՎՈՐ մարմինը չեն, այլ Հոգևոր Հոգի են և հավերժ են գիտելիքով և երանությամբ լի, պարզապես շփվելով այս նյութական աշխարհի հետ մոռացելեն իրենց սկզբնական վիճակը:
Մեք բոլորս Գերակույնից են բխել և Բհակտի Յոգան մեզ հնարավորություն է տալիս հետ վերադառնալու մեր իրական դիրքին:
Գոյություն ունի նյութական և Հոգևոր Աշխարհ, նյութական աշխարհը ժամանակավոր է, ժամանակը գոյություն ունի միյայն այս նյութական աշխարհում իսկ հոգևոր աշխարհում ժամանակը ազդեցություն չունի Հոգևոր Էակի վրա:
Այս նյութական աշխարհը Հոգևոր աշխարհի արտացոլումն է և ժամանակավոր է, իսկ Հոգևոր աշխարհը Հավերժ է և երանելի...

Խնդրեմ եթե հարցեր կունենաք կամ ձեզ կհետաքրքրի իրականությունը...
« Վերջին խմբագրումը: Նոյեմբերի 24, 2007, 11:48:47 pm aram » Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #7 : Հունիսի 20, 2007, 10:25:21 am »




QUOTE(Լեգնա @ Jan 28 2007, 08:35 AM) *
Հավերժ նույն հարցը, որ սղոցում է մարդու ուղեղը նրա կյանքի բավիղներում: Ո՞րն է ապրելու իմաստը, ինչո՞ւ են մարդիկ ապրում, պայքարում,արժե այդ ամենը անել թե ՞ ընդհամենը կյանքի քմծիծաղն են կատարում:


Լեգնա ջան քո հարցերը միշտ մտածելու տեղի են տալիս և ուղղվածեն մարդկային կյանքի իրական իմաստներին:
««Երբ երեխան ծնվում է շուրջբոլորը ուրախանում են, իսկ ինքը լացում է, և նա ապրում է իր կյանքը իմաստալից հետո մեռնում: Մահվան պահին բոլորը լացում են իսկ ինքը ծիծաղում է, որովհետև ապրելեր իր կյանքը իմաստալի»»

Իրականում կյանքի իմաստը կատարելության հասնելնա. խելացի մարդը հարց է տալիս ինքը իրեն«« ինչի համար եմ ծնվել, ինչնե կյանքի իմաստը, ինչ է ծնունդ, ինչե մահը, ինչի պետքա մեռնենք, միթե մահը վերջնա ամեն ինչի՞»»...
Կան մարդիկ, որ ինձ մեղադրում են, որ Հինդուիզմ եմ քարոզում, բայց հինդուիզմը դա մի այլ տեսակի կրոն է, իսկ այն ինչ որ ես ասում եմ սովորելեմ Վեդաներից, որը նշանակում է գիտելիք, գիտելիք կյանքի աստիճանական զարգացման վերաբերյալ:
Մարդը անցնում է մի քանի փուլ, ծնունդ, երեխա, պատանեկություն, միջին տարիք, ծերություն և մահ: Սանսկրիտերենով այս փուլը կոչվում է Սամսարա«« ծնունդի և մահվան շրջապտույտ, Հոգին անցնում է մարմնից մարմին կյանքեր շարունակ, ծնվում է տարբեր ազգություններում, մարմններում, մոլորակներում: Հոգու մյուս մարմինը կախված է մարդու ապրած ձևից, կատարած գործողություններից և վերջում թե ինչի մասին է մտածում մահվան պահին և ըստ իր կատարած գործողությունների ստանում է համապատասխան մարմին...

Յոգայի ուղին մեզ սովորեցնում է ապրելու իմաստը, Բհակտի Յոգան ոչ կրոն է ոչ ել աղանդ այլ ուսմունք: Իսկ յոգայի վերջնական նպատակը ճանաչել և հասնել Աստծուն, նույնը կրոնների նպատակն է, բայց յոգայի պրոցեսը շատ արագա է և Էքստատիկ:
Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #8 : Հունիսի 20, 2007, 01:22:04 pm »

...
« Վերջին խմբագրումը: Նոյեմբերի 24, 2007, 11:50:13 pm aram » Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #9 : Հունիսի 22, 2007, 04:04:34 pm »

...
« Վերջին խմբագրումը: Նոյեմբերի 24, 2007, 11:54:02 pm aram » Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #10 : Հունիսի 28, 2007, 03:30:39 pm »

Հոգի, ինչ է՞ դա...
աշխարհի բոլոր կրոններում կա գիտելիք հոգու մասին, բայց ոչ մի կրոն չի տալիս լիարժեք պատասխան հոգու մասին:
Կան նաև կրոններ որոնք արանձնապես չեն էլ ընդունում հոգու գոյությունը, իսկ Կաթոլիկները 200 տարի առաջ ասում էին թե կանայք հոգի չունեն, իսկ հիմա ընդունում են որ կանայք ունեն հոգի բայց կենդանիները չունեն այտ:
Աֆրիկայում շատ ցեղերի մոտ ընդունված է որ սպիտակամորդ մարդիկ նույնպես հոգի չունեն և այլը...

Իրականում բոլոր շարժվող էակ կամ աճող բան հոգի ունի, առանց հոգու նյութը ««մատերիան»» մեռած է, օրինակ տանը դրած կահույքը չի շարջվումշ կամ ավտո մեքենան, եթե վարորդը չվարի մեքենան դա իրա տեղից երբեք չի շարջվի, նույննել մեր մարմինները՛ սեռական հարաբերության պահին հոգին մտնում է հոր սերմի հետ մոր արգանդը հետո մարմինը ձևավորվում է մոր արգանդում և երբ արդեն մարմինը պատրաստ է դուրս է գալիս լույս աշխարհ, որը կոչվում է ծնունդ:
Իսկ ինչ է տեղի ունենում մահվան պահին՞ , երբ որ արդեն մարմինը պիտանի չէ ,կապ չունի ինչ տարիքում, այտ ժամանակ հոգին լքում է այտ մարմինը և տեղափոխվում է մի ուրիշ մարմնի մեջ, ինչպես մարդը, նոր զգեստներ է հագնում և երբ հնանում, մաշվում են դրանք դեն է շպրտում և նոր զգեստներ է գնում:

Հոգու մասին լիարժք գիտելիք կարելի է ստանալ Վեդաներից: Իսկ ին՞չ է Վեդա՛ Վեդա նշանակում է Գիտելիք և դա ոչ մի ազգի գիտելիք չէ, չնայած այտ գիտելիքը պահպանված է Հնդկաստանում բայց Հնդիկները երբեք չեն ասում որ դա մերն է, որովհետև դա տիեզերական գիտելիք է որտեղ կարելի է գտնել ամեն ինչ, թե նյութական թե հոգևոր, ամեն ինչ ինչ որ գոյություն ունի Վեդաներից են սկիզբ առել, օրինակ Ֆիզիկա, Քիմյա, բժշկություն, հոգեբանություն, աստղագուշակություն, մաթեմատիկա, երկրաչափություն և այլը...
Վեդաները ուսուցում է, ինչպես մենք մի նոր հեռուստացույց ենք գնում և հեռուստացույցի հետ մեզ տալիս են (ինստրուկցյա) ուսուցում թե ինչպես ոգտագործել այտ, նմանապես էլ երբ Աստված ստեղծեց այս նյութական տիեզերքը նույնպես տիեզերքի հետ միյասին տվեց Վեդաները, որ մարդիկ սովորեն թե որտեղից են գալիս ինչ պետքա անեն, ինչպես պետքե զարգանան հոգևոր և նյութական, և ուր են գնալու մահից հետո:
Վեդան դա կրոն չէ այլ ուսմունք է որը ոչ մի հատուկ Ազգի համար չէ այլ ամբոխջ տիեզերքի համար է: Դրախտային մոլորակներում նույնպես ապրում են ըստ վեդաների: Հավերժ կարելի է խոսել վեդաների մասին...
Ըստ վեդաների երբ Աստված ստեղծեց նյութական տիեզերքը, մոլորակները և բնակիչներին , միևնույն ժամանակ տվեց գիտելիք, վեդաները՛
Վեդաներում ասվում է որ բացի այս նյութական տիեզերքից բացի կա նաև Հոգևոր տիեզերք, որը հավերժ է երանությամբ և գիտելիքով լի: Այս նյութական տիեզերքը համարվում է Հոգևոր տիեզերքի արտացոլումը, ինչպես ծառը լճի ափին արտացոլում է ջրի մեջ գլխավեր և երբ գիշեր է արտացոլումը անհայտանում է, նույնպես էլ այս նյութական տիեզերքը ստեղծվում է և վերանում է:

Շարունակենք հոգու մասին.
Հոգին դա հենց ինքը ապրող էակն է, այսինքը ««ԵՍ» ը, մարմնից անջատ, պարզապես Էակը նստած է մարմնի մեջ և օգտագործում է այտ: Իսկ հարց է՛ ինչի համար է մէզ Աստված գցել այս նյութական աշխարը, ինչի համար ենք ծնվում և հետո մեռնում, չե որ ոչ ոք չի ցանկանում մեռնել, ին՞չ է մահը, այտ դաժան իրականությունը որը խլել է, խլում է և կխլի բոլոր ապրող էակների կյանքը, միթե չկա պատասխան...  Իհարկե կա, ինչպես ասեցի մենք երբեք չենք մեռնում
պարզապես փոխում ենք մեր մարմինները, մի հոր ու մորից անցնում ենք մյուսը:
Հոգին ինչպես կարող է մարդու մարմին ստանալ այնպես էլ կարող է ստանալ կենդանու, ծառի, թռչունի, ջրային կենդանիների և այլը...
Հոգին մի մարմնից անցնում է մյուսը, գոյություն ունի 8 400 000 տեսակներ, որոնցից 400 000 տեսակը մարդկային է, մնացածը կենդանական, բուսական, նաև միկրո էակներ:
Քամին նաև ապրող էակ է, ինչպես նաև մեր մոլորակը, լեռները...  Այս մոլորակը ինչպես նաև մյուսները ապրող էակներ են, այսինքը անզեր են, օրինակ չիմացող մարդու համար շատ տարորինակ կթվա, ինչպե՞ս թէ անզեր են, շատ պարզ՛ ինչպես մենք ունենք մարմի, մոլորակն էլ այտպիսի մարմին ունի, նա շարջվում է աճում է մաշվում է և հետո վերանում է, օրինակ երկրաշարջները, հրաբուխները և այլն տեղի եմ ունենում մոլորակի մարմնում, նույնը մեր մարմնում է տեղի ունենում, մարդու ստամոքսի մեջ մարսողություն ե կատարվում, գազեր են առաջանում և այլը:
Մարդիկ հանքեր են փորում մոլորակի մարմնի մեջ, մոլորակի հյութն են քաշում (նաֆթը, գազը) և շատ ուրիշ բաներ, որոնք անհրաժեշտ են մոլորակի կյանքի համար, իսկ դրանք կրճատում են մոլորակի կյանքը, ինչպես մարդու մարմինը, որին տրված է ինչ որ ժամանակ ապրելու, իսկ մարդը ՛՛խելացի ՛՛լինելով գիտակցաբար ավերում է իր մարմինը ծխելով, խմելով և շատ ուրիշ ձևերով:
Ոչ մի կրոնում չի ասվում որ ապրող էակը հոգին կարող է կենդանու մարմին ստանալ, ինչպե՞ս թե կենդանու մարմին, այո հենց կենդանու մարմին և ամեն մի շարջվող էակի մարմին:
Դրա համարել Վեդաները արգելում են սպանությունը ցանկացած ապրող էակի, որովհետև ինչպես մարդկանց այնպեսել մնացած բոլոր էակներին կյանք է տրված և ոչ ոք իրավունք չունի խլել ուրիշի կյանքը, որովհետև ոչ ոք չի կարող կյանք պարգևել միյայն Աստված կարող է այտ անել:
Կենդանիները նույնպես ունեն զգացմունքներ, զգում են ցավը, սիրել գիտեն, տխրել գիտեն, իրենց ձաքերին խնամել գիտեն, մարդիկ համարում են այտ կենդանական բնազդ, ինչ՞պես կարող է բնազդը զգալ, բնազդը հակառակը չէ ՞զգալու...
Ծիտիկը բուն է շինում բնազդաբար՞ ձաքերին կերակրում է բնազդաբար՞ ծիծաղելի է հասուն մարդու համար:
Պարզապես մարդը ամենադաժան էակն է, երբ տգիտության մեջ է, ոչինչ չի տեսնում և չի էլ ուզում տեսնի կամ երբ էլ որ ասում են ճշմարտությունը որն է, նա հերքում է այտ, որպեսզի բավարաի իր բնազդը...

Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Հեղինէ
Administrator
Արմսոուլցի
*****

Վարկանիշ: +98/-12
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 5798



WWW
« Պատասխան #11 : Հունիսի 28, 2007, 03:57:07 pm »

Արամ ջան , շատ շնորհակալ եմ  նյութի համար ,հիմա.  Ժպիտիկ
եթե Վեդաները դեմ են ,որ մենք ուտենք կենդանու միս, այսիքն խոշտանգված անասուն ,այդ դեպքում ,չես կարծում ,որ անարդար է նման բան պահանջել ,եթե կենդանիները իրենք իերնց հենց ուտում են :Պատկերացրու  կենդանական աշխարհում ամենքը բուսակեր լիենեին ,ինչ կլիներ մեր երկրի կենսական ու բնական դրությունը `հիվանդություն ,համաճարակ ,մահ ,մուտանտություն ...
բա  եղեց  ???

հ.գ. Ես միս ամիս մեկ ուտեմ թե չէ, բուսակեր եմ  աչիկել
Գրանցված է

...եթե հնարավոր է բանտարկության  մի տեսակը  հասկանալի  դարձնել  մեկ ուրիշի  նկարագրությունով, ուրեմն  հնարավոր է նաև իրապես  գոյություն  ունեցող  մի  վիճակ  հասկանալի դարձնել  գոյություն  չունեցողով...
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #12 : Հունիսի 28, 2007, 07:32:49 pm »


Posts: 244


Ադմին

191596856
View Profile WWW Personal Message (Offline)    
   
Re: Հոգի , անմահություն ,հավերժություն
« Reply #11 on: Today at 06:57:07 AM »    Reply with quote
Արամ ջան , շատ շնորհակալ եմ  նյութի համար ,հիմա.  Smiley
եթե Վեդաները դեմ են ,որ մենք ուտենք կենդանու միս, այսիքն խոշտանգված անասուն ,այդ դեպքում ,չես կարծում ,որ անարդար է նման բան պահանջել ,եթե կենդանիները իրենք իերնց հենց ուտում են

հ.գ. Ես միս ամիս մեկ ուտեմ թե չէ, բուսակեր եմ  Wink

Հէղինե ջան Վեդաները ընդհանուր առմամբ դեմ չեն միս ուտելուն, բայց դեմ են սպանությանը: Դու երբեվից է ներկա եղել էս թե ինչպես են սպանում կենդանուն, այտ խեղճը պայքարում է կյանքի համար, բայց ինչ կարող է անել դաժան դահիճի ձեռքում:
Մարդը ունի բարձր գիտակցություն, իսկ ով էլ չունի կարող է զարգացնել այտ, իսկ երբ կենդանին է ուտում կենդանուն դա բնական է կենդանին մեղք չի գործում իսկ եթե մարդն է այտ անում դա արդեն մեղք է, իսկ ինչ՞է մեղքը, դա բնության օրենք է որից խուսափելը անհնար է:
Վեդաներում թույլատրվում է միս ուտել բայց ցածրաստիճան կենդանիներին, ինչպես այծերին, ոչխարներին, բայց միևնույնն է, դա էլ է մեղք: Վեդայական ժամանակ միս են կերել միյայն ցածրաստիճան մարդիկ և զինվորները, իսկ Քրմերը (բրահմանները) երբեք չեն կերել:
Կովերի սպանությունը խիստ արգելվում է, որովհետև դա շատ ահավոր մեղք է համարվում: Ըստ վեդաների գոյություն ունի 7 մայր՛ 1.իսկական մայրը, գուրույի կինը (Գուրու-ուսուցիչ), թագավորի կինը, Բրահմանի (քուրմ) կինը, կովը, մայր հողը(բհումի) և կիսաաստվածների կնիկները: Դրա համար կովին սպանելը հավասար է իսկական մոր սպանելուն, որովհետև երբ մայրը կաթ չի ունենում որ կերակրի իր երեխային այտ դեպքում կովի կաթը 100% փոխարինում է մոր կաթին, բացի դա կովի կաթը շատ բուժիչ հատկություններ ունի և օգնոում է բանականության զարգացմանը:

:Պատկերացրու  կենդանական աշխարհում ամենքը բուսակեր լիենեին ,ինչ կլիներ մեր երկրի կենսական ու բնական դրությունը `հիվանդություն ,համաճարակ ,մահ ,մուտանտություն ...
բա  եղեց  Huh
Խոսքը մարդկանց մասին է կենդանիների մասին չե, կենդանին կենդանուն ուտում է, բայց դա մեղք չէ, որոխհետև կենդանու գիտակցությունը շատ ցածր է և երբեք չի կարող զարգանալ, իակ մարդը ունի այտ հնարավորությունը, դրա համար անհանգստանալու պատճառ չկա, բնությունը ունի իր հարմոնյան:
Քրստոսն էլ է ասել ««մի սպանիր»» մարդիկ մեկնաբանում են այտ թէ՛ ««մարդ մի սպանիր»» Քրիստոսը չի ասել մարդ այլ ասել է Մի սպանիր, եթե ինկատի ունենար մարդ կասեր Մարդ...
Բուդդան նույնպես արգելել է սպանությունը:

Շատ ուրախ եմ Հեղինե ջան որ համարյա բուսակեր ես: Իրականում միսը շուտա ծերացնում մարդուն, բացի դա երբ սպանում են կենդանուն, կենդանին ոժեղ սարսապի մեջ է ընկնում և էտ ագրեսյան, ցավը, տառապանքը, վրեժը, տպվում է մսի մեջ և երբ մարդ ուտում է միսը էտ ամենը փոխանցվում է մարդուն:
Պատերազմների ժամանակ զինվորներին հատուկ հում միս էին կերակրում, որ իրենց մոտ ագրեսյա առաջանա թշնամուն հաղթելու համար:
Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
masis54
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +15/-6
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 526



« Պատասխան #13 : Հունիսի 29, 2007, 08:17:56 am »

Արամ  ջան, հարգում  եմ  քո   տեսակետները,  մի  պարզ   պատճառով,  որովհետեւ   չարը   պարտված  է  քո   մեջ, իսկ  մարդկասնց  գնահատելիս,  անձամբ   գնահատում  եմ  բարին, ընդհանրապես   հեռավոր   արեվելքում,  բոլոր    ուսմունքները    սնվում  են   տիեզերակարքի   7-րդ  դրական   կենտրոնից,  հետեվաբար   հետեվորդները  նույնպես   ծառայելու  են   բարուն:
  Կխնդրէի   բացատրել  քո  կողմից  ներկայացրած   սիմվոլիկան,  որի  կենտրոնում   6  թեվանի  աստղն  է  կայվաց:   
Գրանցված է
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #14 : Հունիսի 29, 2007, 06:08:34 pm »



View Profile Personal Message (Offline)    
   
Re: Հոգի , անմահություն ,հավերժություն
« Reply #13 on: June 28, 2007, 11:17:56 PM »    Reply with quote
Արամ  ջան, հարգում  եմ  քո   տեսակետները,  մի  պարզ   պատճառով,  որովհետեւ   չարը   պարտված  է  քո   մեջ, իսկ  մարդկասնց  գնահատելիս,  անձամբ   գնահատում  եմ  բարին, ընդհանրապես   հեռավոր   արեվելքում,  բոլոր    ուսմունքները    սնվում  են   տիեզերակարքի   7-րդ  դրական   կենտրոնից,  հետեվաբար   հետեվորդները  նույնպես   ծառայելու  են   բարուն:
  Կխնդրէի   բացատրել  քո  կողմից  ներկայացրած   սիմվոլիկան,  որի  կենտրոնում   6  թեվանի  աստղն  է  կայվաց:   
   
Շնորհակալ եմ Մասիս ջան գնհատականիտ համար, ինչ ինկատի ունեք ««արեվելքում,  բոլոր    ուսմունքները    սնվում  են   տիեզերակարքի   7-րդ  դրական   կենտրոնից»» պարզապես հետաքրքիր է, որտեղից էտպիսի ինֆորմացյա, ինչ 7-րդ դրական կետ՞...

6 թևանի աստղը դա կոչվում է Մանդալա սանսկրիտերենով, կան տարբեր տեսակի մանդալաներ, և ամեն մի մանդալա ունի իր ազդեցությունը, մեր մոլորակնել է մանդալա կոչվում ««Մատա Բհումի Մանդալա»» որը նշանակում է Մայր հող կամ մոլորակ:
Մանդալաները միշտ դրական ազդեցություն են թողում, թե հոգևոր թե նյութական, եթե ծանոթ եք յոգային ապա կիմանաք որ մարդու մարմնի մեջ կա 7 չակռաներ, և այտ չակռաները նույնպես մանդալաի տեսք ունեն,
նյութապաշտական գիտությունը իվիճակի չէ տեսնել այտ չակռաները մարդու մարմնի մեջ, որովհետև դրանք շատ նուրբ են և յոգերը հատկապես Կունդալինի յոգերը կարողանում են յոգայի շնորհիվ ճիշտ ղեկավարել այտ չակռաները և բարձրացնել կենսական ուժը  դեպի գլխի գագաթնակետը, երբ բարձրանում է այտ աստիճանին յոգերը Միստիկական (գերբնական) ուժեր են ձեռք բերում և նրանց վերջնական նպատակը Աստծուն հասնելնա, բայց շատ յոգեր մոլորության մեջ են ընկնում, որովհետև ամեն ինչ կարողեն անել և մտածում են որ իրենք արդեն ՛՛աստվածներեն՛՛: Հիմա Հնդկաստանում շատ կան այտպիսի յոգեր, որոնց տարիքը 300-400 է, ես ինքս իմ աչքով եմ տեսել, եթե գնաք հնդկաստան կարողեք հանդիպել էտպիսի յոգերի...

Մասիս ջան երեվում է շատ բանիմաց մարդեք, եթե ծանոթ եք Վեդաներին ապա կիմանաք որ Հին Հայաստանում Հայերը ուսումնասիրել են Վեդաները, որովհետև մեր Հայ փիլիսոփաների տեսությունները լրիվ համնկնում է Վեդյան ուսմունքներին: եթե եղելեք Քեղարթում  եկեղեցու մյու մասի մեջ, որը կառուցվել է մինչ Քրիստոնեությունը, հետո եկեղեցին կառուցել են նրան կպած. ենտեղ կարող եք տեսնել այտ նույն 6 թևանի աստղը, հատակին և առաստաղին, դա հոգևոր եներգյայի գոտի է և այտ 6 թևանի մանդալաները ընդունում են այտ եներգյան, իսկ ենտեղ ապրել են Հայ իմաստուններ և նրանք յոգեր են եղել...

Խնդրեմ Մասիս ջան
Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
masis54
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +15/-6
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 526



« Պատասխան #15 : Հուլիսի 01, 2007, 07:34:47 am »

Արամ  ջան  ընդհանրապես  քառակուսին,  եռանկյունին,  եւ  բուրգ  երկրաչափական   մարմինները,  իրենց  մեջ  մեծ  խորհուրդ  ունեն,  նախ  քառակուսին  խորհրդանշում  է  եդեմական  դրախտը,  որտեղից  սկիզբ  էին  առնում 4  գետեր՛  Տիգրիս,  Եփրատ,  Գեհո, եւ Փիսոն  եւ  այլ  շատ  երեվույթներ,  որոնք  գոյություն  ունեն,  շատ  այլ  ուսմունքներում: Իսկ  քո  կողմից  ներկայացված  սինվոլիկաում,  որտեղ  քառակուսու  4  կողմերում  T  տիպի  դուրս  մղված   ձեվով,  դրանք,  ըստ   Աստվածաշնչի  նոր  երկրային   երուսաղեմ  քաղաքն  է  որը  ունի  քառակուսի  հիմք,  յուրաքանչյուր  կողմում  3  դարպասներ,  այդ  միստիկ  հասկացողությունը  նաեւ  վերաբերվում  է   տարվա  ժամանակահատվածները,  4  եղանակներով  յուրաքանչյուրը  3  ամիս  տեվողությամբ, եւ  նույն  միստիկ   նմանությունը,  բուրգի   փռվածքի  հետ  կապված:  միաժամանակ    քառակուսին  եւ  4  թիվը, խորհրդանշում  են,  Արիականությունը, Ջուրը,  Ջրածին  մարդուն,  կամ  արիական  ցեղերին,  իսկ  եռանկյունին   եւ  3  թիվը  խորհրդանշում  են  նախ  Սուրբ  երրորդությունը,  հողը,  եւ  հողածին  մարդուն(սեմական  ցեղերին):  այդ  սիմվոլիկայի  մեջ  կարմիր  գույնով   ներկայացված   8  թեվանի   աստղը՛  դա  նույն   Վահագն  աստծո   խորհրդանիշն  է,  կամ  արիականության   որը,  կազմված  է  երկու   քառակուսիների  համադրմամբ,  եւ  պատմում  է  այն  տարացքի   մասին(պատմական  հայաստան) որտեղից   երկու  անգամ   պետքե  սկիզբ  առներ,  մարդկային   քաղաքակրթությունը, առաջին  անգամ  Եդեմական  դրախտից,  այնուհետ  ջրհեղեղից   հետո   արարատ  լեռան  ստորոտից:  Միաժամանակ   այդ  խորհրդանիշը   խոսում  է  Է-  ՈՒԹ-  ՅԱՆ  մասին,  կամ    Է-8- յուն,  կամ  ըստ  մաշտոցյան  տառերի  տիեզերական  նշանակությամբ՛   7-8-5  ինֆորմացիոն  թվերով:  Իսկ  սինվոլիկաում   եռանկյունին   ըստ   քրիստոնության  միստիկ  հասկացողության,  խորհրդանշում  է   Արարչին,  այն  ներկայացված  է   բազմաթիվ  հայկական   սրբապատկերներում,  հատկապես  Էջմիածին  մայր  տաճարի  խորանում  տեղակայված   սրբապատկերի  մեջ,  որտեղ  եռանկյունի   վերեվում   նկատելի  է    Է   տառը,  որը  նշանակում   է   Է-ութ-յուն:  Իսկ   կենտրոնում  որտեղ   6  թեվանի   աստղն  է,  առաջին   եռանկյունին   որի  գագաթը   դեպի  վեր  է,  նորից   խորհրդանշում  է  Արարչին,  իսկ  հակառակ   եռանկյունին,  ներկայացնում  է  Արարչին  հակադարձ   կենտրոնը,  կամ  կարճ  ասած  Սատանային,  միաժամանակ   խորհրդանշում  է  կյանք  հասկացողությունը,  ըստ  տիեզերական   հակադարձման   օրենքի:
   կշարունակէի   սակայն  հոգնեցի,    կշարունակենք:
Գրանցված է
masis54
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +15/-6
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 526



« Պատասխան #16 : Հուլիսի 01, 2007, 08:32:06 am »

լրացում:
  Այդ  սիմվոլիկաում   նաեւ  նկատելի  է  մանիականությունը,  մանին  որը   իմիջայելոց   ազգությամբ   հայ  է  եղել  մեր  թվարկության  250  թվականներին  փարձեց  իրար  միացնել  Զրադաշտություն,  Քրիստոնություն եւ  բուդայականությունը,  այդպիսով  ստեղծել  մի  նոր  կրոն,  նա  հեղինակ  է  մեծաթիվ  գրքերի,  որոնցից  մեկ  բնորինակը,  պահպանված  է  էջմիածնի  մայր  տաճարի  թանգարանում,  նրա  ուսմունքը  մեծաթիվ  հետեվորդներ  է  ունեցել,  եւ  շարունակում  է  ունենալ,  սակայն  250 թվականներին  մրցապայքարի  դուրս  գալով   քրիստոնության  կրոնի  հետ,  վերջում  պարտված  դուրս  եկավ:
  Արամ  ջան  այս  ֆորումի  առաջարկություն բաժնում    ներկայացրել  էի  մի  բավականին   հետաքրքիր  լոս անջելեսյան  հայ  հեռուստաժամերից  կազմված,  որտեղ  մանրամասն  բանավոր  խոսքի  եւ  հարցազրույցի  տեսքով  նյութեր  կա  հենց  մանիին  նվիրված  որը  կարծում  եմ  արժէ  նայել:
  Սըրչ  ես  անում,  ARMENIA  "ARAVOT"  TV   SHOW   եւ  նայումես  Ստեփան  քերեմիջյանի   հեռուստահաղորդումները,  այդտեղ   բավականին  հետաքրքիր  տեղեկություններ  կան:
Գրանցված է
Արամ
OM NAMO NARAAYANAYA
Ընտրյալ
Արմսոուլցի
******

Վարկանիշ: +32/-7
Ռադիոծածկույթից դուրս է Ռադիոծածկույթից դուրս է

Գրառում: 882


մենք հավերժ ենք... երանավետ... գիտելիքով լի...


« Պատասխան #17 : Հուլիսի 09, 2007, 01:50:17 am »

  Հոգի
Ինչ է հոգին՞

Հոգին դա հոգևոր ապրող էակ է և Աստծո մասն ու մասնիկն է: Բոլոր ապրող էակները բխում են Գերագույն Աստծուց ինչպես կրակից դուրս են թռչում անթիվ կայծեր այնպետել անթիվ հոգիներ անջատվում են Աստծուց և ընկնում են նյութական աշխարհ կամ ել գնում են Հոգևոր աշխարհ: Երբ հոգին արազնանում է Աստծուց և քանի որ հոգին ունի ազատ կամք նրան երկու ընտրություն է տրվում, կամ վերադառնա Աստծո բնակարանը, Հոգևոր աշխարհ կամ ել գնա նյութական աշխարհ,
Այն  էակները որոնք գնում են հոգևոր աշխարհ էլ երբրք չեն ընկնում այս թշվառական նյութական աշխարհ, իսկ որոնք ընտրում են նյութական աշխարհը, այտ էակները շատ բարձր գիտելիք են ունենում Աստծո մասին և հետևում են Աստծո օրենքների: Բոլոր էակները սկզբից կիսաաստվածների մակարդակի են, բայց հետո շփվելով նյութական էներգյայի հետ ընկնում են նրա ազդեցության տակ և ղեկավարվում են այտ էներգյայով:

Տեր Կրիշնան Բհագավատ Գիտայու ասում է
Բ.Գ. 3.37
Կամա էսա կրոդհա էսա
ռաջո-գունա սամուդբհավա
մահասանո մահա պապմա
վիդհի էնամ իհա վարինամ

էակը շփվելով նյութական էներգյայի հետ ցանկություն է առաջանում
և այտ ցանկությունից էակը ընկնում է կրքի ազդեցության տակ
և հետո էակի մոտ առաջանում է Ջղայնություն, որը այս աշխահը
ավերող և մեղսավոր թշնամին է

3.38
Ինչպես կրակը ծածկված է ծխով, ինչպես հայելին փակված է փոշով
այպես ել էակը ծածկված է ինչ որ աստիճանի կրքով

3.39
այպիսով մաքուր ապրող էակի մաքուր գիտակցությունը փակվում է իր հավերժ
թշնամի Կրքի տեսքով, որը երբրք չի բավարարվում և վառվում է ինչպես կրակը

Բ.Գ 3.40
Զգայարանները, միտքը և բանականությունը կրքի նստատեղն են
Նրանց միջոցով կիրքը ծածկում է էակի իրական գիտելիքը և մոլորեցնում է նրան

Բհագավադ Գիտան հնարավորություն է տալիս Հոգուն ազատվել այս նյութական տառապանքներից և վերադառնալ Աստծո բնակարանը, որտեղ որ հոգին հենց պատկանում է

Գրանցված է

երջանկություն բոլորին...
Էջ: [1] Վեր Տպել 
« նախորդ թեման հաջորդ թեման »
Անցնել:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.13 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC Valid XHTML 1.0! Valid CSS!