Armeniaphotos.info

[rainbow]

Սերգեյ Փարաջանով

Սերգեյ (Սերգո) Փարաջանով (հայերեն: Սարգիս Հովսեփի Փարաջանյան) (Հունվար 9, 1924, Թբիլիսի, Վրաստան ― Հուլիս 21, 1990, Երևան, Հայաստան), 20-րդ դարի խոշորագույն կինոռեժիսորներից մեկը, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ (1990), Ուկրաինայի ժողովրդական արտիստ(1990)։


 Կենսագրություն
Ծնվել է Թբիլիսիում, Վրաստան։ Ազգությամբ հայ Փարաջանովի թողած ժառանգության մեջ ամենվառ կերպով ներկայացված է Կովկասի բազմազանությունը։ Երգեցողություն եւ նկարչություն սովորելուց հետո 1946 թ. ընդունվում է Մոսկվայի կինեմատոգրաֆիայի պետական ինստիտուտ, որտեղ դասավանդում էին Ալեքսանդր Դովժենկոն, Միխայիլ Ռոմը եւ ուրիշներ:

Նրա առաջին կարևոր կինոնկարը «Մոռացված նախնիների ստվերներն» էր (1964), որը պատմում է գուցուլ Իվանի կյանքի մասին։ Ազգային հանդերցանքների առատության, հետաքրքիր ու նորարական և գյուղական կյանքի տարօրինակ ներկայացման շնորհիվ ֆիլմը բազմաթիվ միջազգային տիտղոսներ է ստացել և Փարաջանովին հայտնիություն բերել։

Փարաջանովի գլուխգործոց կարելի է համարել «Նռան գույնը» (1969), որը պատմում է թբիլիսահայ աշուղ Սայաթ-Նովայի կյանքի մասին, պատմական կոլորիտային Կովկասի ֆոնի վրա։ Երկու լիամետրաժ ֆիլմերն էլ ենթարկվել են խորհրդային գրաքննությանը։ Կառավարությունը փոխում է իր վերաբերմունքը Փարաջանովի հանդեպ և 1973 թվականի դեկտեմբերի 17-ին 5 տարի ազատազրկմամբ բանտարկում՝ մեղադրելով արվամոլության մեջ։ (Ուկրայինայի ԽՍՀ քրեական օրենսդրության հոդված 122, մաս 1, 2)։
Փարաջանովի ազատազրկմանը բազմաթիվ հայտնի մարդիկ՝ արվեստագետներ, գրողներ և ռեժիսորներ արձագանքեցին։ Եվ չնայած դրան, նրան միայն 4 տարի անց ազատեցին ֆրանսիացի սուրեալիստ Լուի Արագոնի միջամտությամբ։

Երկար տարիներ, Թբիլիսիում ապրելու ժամանակ, Փարաջանովին արգելել էին ֆիլմեր նկարահանել, սակայն 80-ական թթ. նրան թույլատրեցին նկարել «Սուրամի ամրոցի լեգենդը» (1984), «Աշուղ ղարիբը», որոնք նրա վաղ ժամանակների աշխատանքների բազմագունության արձագանքն է։

Կյանքի վերջին տարիներին Փարաջանովը նկարում էր ինքնակենսագրական «Խոստովանանք» ֆիլմը, որն անավարտ մնաց և հետագայում ամբողջությամբ օգտագործվեց Միքայել Վարդանովի «Փարաջանով։ Վերջին գարուն» վավերագրական ֆիլմում։


Փարաջանովը մահացել է 1990 թվականի հուլիսին Երևանում, քաղցկեղից։

Բացահայտենք նրան աշխարհին նայենք նրա փիլիսոփայությամբ
www.parajanov.com/

[Grieg]

Սերգեյ Փարաջանով

Սերգեյ (Սերգո) Փարաջանով (հայերեն: Սարգիս Հովսեփի Փարաջանյան) (Հունվար 9, 1924, Թբիլիսի, Վրաստան ― Հուլիս 21, 1990, Երևան, Հայաստան), 20-րդ դարի խոշորագույն կինոռեժիսորներից մեկը, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ (1990), Ուկրաինայի ժողովրդական արտիստ(1990)։

շատ յուրահատուկ և խորիմաստ ֆիլմերի հեղինակն է 

[rainbow]

իսկ դու հատկապես նրա որ ֆիլմն ես սիրում՞

[Grieg]

իսկ դու հատկապես նրա որ ֆիլմն ես սիրում՞

ճիշտն ասած դժվարանում եմ իր որևիցե ֆիլմին առավելություն տալ մյուսի հանդեպ ինձ ուղղակի աբշեցնում է կադրերի նուրբ կապը..լռություն ոգեղենություն.. շնչող ֆիլմեր են

[rainbow]

Իսկ դու երբեվե այցելել ես նրա տուն-թանգարան՞
Եթե նման առիթ չես ունեցել ՝ խորհուրդ եմ տալիս անպայման այցելել. կյանքին նայելով նրա փիլիսոփայությամբ՝ յուրաքանչյուր մանրուքի մեջ հնարավոր է արվեստ գտնել....

[Simon]

Փարաջանովի գլուխգործոցներից` Սայաթ Նովա



Ֆիլմը դիտել այստեղ. http://www.youtube.com/v/aBh8Chr13Qg

Խնդրում եմ մեկնաբանել

[Lilit]

     Կան արժեքներ, ստեղծագործություններ, որոնց հետ որքան շատ ես շփվում, այնքան նորանոր հայտանագործություններ ես անում քեզ համար, նորահայտ էջեր ես բացում, բացահայտում: Որքան հաճախ ես կարդում, դիտում, քննում, վերլուծում, այնքան համոզվում ես, որ հանճարի մտքի սլացքն է խառը նման արարչագործության մեջ: Օրինակները բազմազան են (Պարույր Սևակի ողջ գրական ժառանգությունը, Մարտիրոս Սարյանի ու Մինաս Ավետիսյանի հրաշքները, Փարաջանովի անկրկնելի ու անքննելի գործերը... ո՞ր մեկն ասեմ, ո՞ր մեկը...):

     Փարաջանովի տուն - թանգարան այցելելուց հետո ես բավական երկար ժամանակ չէի կարողանում թոթափել տպավորությունների այն եռքը, որ խլրտում էր երակներումս, գլխումս, սրտումս...
     

[Lilit]

Սերգեյ Փարաջանով



Փարաջանովի դիմաքանդակը Պանթեոնում



Փարաջանովի արձանը Թբիլիսիում

[Lilit]

 






Փարաջանովի տուն-թանգարան